ช่วงนี้ไปสอบเอนท์มาล่ะเพื่อนๆอยากจาบอกว่า......กรูขอโทษที่ม่ายอ่านหนังสือ/cry

คือข้อสอบมันง่ายนะแต่บางครั้งก็ไม่ชัวแฮะแบบว่าไม่ปึ๊กอ่ะไม่ได้อ่านหนังสือมาอ่ะนะแต่ไงๆก็บอกไว้แล้วว่าจาทำเต็มที่ไม่เสียใจทีหลังแน่นอนคับเพื่อนๆ ^o^

ช่วงนี้อาจจะเห็นว่าป๋มอารมณ์แปรปรวนเล็กน้อยเนื่องจาก ปจด ไม่มา เอ๊ยไม่ใช่คือจิงๆแล้วไม่มีไรหรอกนะค้าบแบบว่ากระผมฟุ้งซ่านเล็กน้อยนอกนั้นEverything fineคับที่ไม่ได้อัพบล๊อกต่อจากไอ้บล๊อกอันนั้นเนื่องจากไม่รู้จาเขียนไรดีอ่างับ ว่าจาแต่งเป็นกลอนแบบFreshyๆแต่มานบิ้วอารมณ์ม่ายขึ้นอ่ะ (เพื่อนๆช่วยกรูด้วยเดะ)ก็เลยมานั่งบ่นอยู่เนี่ยแหละงับ แหะๆ

ขอบคุณทุกๆแรงใจ(กดดันโคด)จากเพื่อนฝูงรอบตัวที่ให้กำลังใจในการทำสอบ

และ

ขอบคุณทุกแรงสาปแช่งจากเพื่อนที่ไม่อยากให้กรูซิ่วด้วยครับว้อย

ปล.กรูม่ายด้ายเพ้อนาเฟ้ยอย่าเข้าใจผิด

1 คนล้านความคิด

1 ชีวิตล้านความฝัน

1 คนล้านความสัมพันธ์

แต่1 เธอ นั้นสำคัญกว่าล้านคน

ไม่สำนึกตรึกรู้ถึงร้อนหนาว แม้สีขาวหรือดำก็ไม่เห็น

ไม่เข้าใจไม่อาจเล่าสิ่งที่เป็น ไม่อยาเห็นไม่อยากรู้ไม่เข้าใจ

หยาดน้ำตาเพื่อมนุษย์พระเจ้าสร้าง ไหลเป็นทางยามใจเจ้าหวั่นไหว

ปลดปล่อยสิ้นความสุขหรือทุกข์ภัย แล้วเหตุใดตัวข้าไร้แม้หยาดเดียว

จิตใจข้ายามนี้ผิดบาปหรือ หรือนี่คือโทษทัณฑ์บัญญัติไว้

หรือว่าเป็นคำสาปจากหนใด เหตุใดไซร้ตัวข้าไร้หยาดน้ำตา

หยาดน้ำตามีค่ามากเหนือเพชร เพชรหนึ่งเม็ดมีราคาแสนล้ำค่า

แต่แม้เพชรเมื่อเทียบน้ำตาข้า แสนไร้ค่าหายากหาใดเทียม

ในโลกนี้มีอะไรที่จีรัง อยู่ในวังเวียนวนลิขิตฟ้า

สิ่งที่มีมลายหายเป็นมายา สิ่งใหม่มาทดแทนและหมุนเวียน

สิ่งที่เห็นอะไรจริงอะไรเท็จ อะไรเป็นความจริงที่ใฝ่หา

แม้รอยยิ้มเสียงหัวเราะคราบน้ำตา ทั้งหมดนี้หาเป็นจริงแม้สิ่งเดียว

สิ่งใดเล่าเป็นความเท็จที่เล่าแจ้ง สิ่งที่แฝงความจริงเก็บซ่อนไว้

สิ่งใดเล่าเป็นรอยร้าวภายในใจ เก็บซ่อนไว้เป็นความจริงที่บิดเบือน

เหตุใดเล่าตัวข้าถึงพร่ำเขียน เหตุใดเพียรประดิษฐ์ถ้อยตัวอักษร

เหตุใดเล่าตัวข้าไม่เข้านอน เหตุใดสอนกลอนเดือนมืดคืนภวังค์

Help For The Mankind

Falling in to the Nighmare

วันนี้เป็นวันก่อนสอบล่ะ.......ตื่นแต่เช้าด้วยแหละ.......อ่านหนังสือด้วยแหละ.......ผลก็คือ.........

บันทึกลับๆให้ใครก็ม่ายรู้

อ๊ากกกกกกกกกม่ายหวายเลี๊ยวจาอ้วกออกมาเป็นกราDemand&Supplyอยู่เลี๊ยว

วันนี้มีเรื่องที่ทำให้รู้สึกดีอยู่1เรื่องกะอีก1เรื่องแฮะเรื่องนึงตอนเย็นอีกเรื่องนึงน่าจาเป็นตอนดึก ^o^

อ่านๆๆๆและอ่านแม้จาโดนบุกรุกห้องนอนก็ยังอุตาห์ลี้ภัยไปอ่านอยู่กลางสนามใต้ท้องฟ้าสีคราม!!!

อย่างน้อยแกก็เป็นอาไรที่ทำให้รู้สึกดีในวันนี้เลยนะเฟ้ยรู้ไว้ด้วย!!!อย่างเดียวจิงๆด้วยล่ะ!!!

ม่ายรู้เรื่องเฟ้ย!!!กลางเทอมไม่น่าปล่อยเกรดเลยเฟ้ยเลยต้องมานั่งเครียด สงสัยฟ้าจาสั่งให้เราซิ่ว!!!

เอาเป็นว่าขอยืมคำพูดคำนึงมาใช้ละกันม่ายเสียค่าลิขสิทธิ์ช่ายมะ ^o^

สรุป สงสัยจะเซฟDแฮะม่ายหวายเลยตูขอให้ทุกท่านดูเป็นอุทาหรณ์แล้วไปอ่านหนังสือแต่เนิ่นๆนะก๊าบ!!!

"ขอบคุณนะถ้าไม่มีแกช่วงนี้เราคงไม่เหลืออาไรที่ทำให้ชีวิตเรารู้สึกดีอย่างงี้ได้"